Darío, 14 maart
Oef, het is weer een tijdje geleden, maar we
zitten nog steeds in de running hoor!
Vele brillen zijn reeds uitgedeeld, vaak
direct in de campo, of via de kinesist, helaas zonder foto's.
We hebben ook wat brillen op kantoor, af en
toe komt hier ook de vraag naar een bril.
Op 26 februari zijn we met de ambulance naar
Managua geweest.
We vertrokken om vijf uur 's morgens, 's
avonds om negen uur terug thuis, een lange vermoeiende dag.
Vier verschillende hospitalen bezoeken en
overal wachten is een beetje teveel van het goede op één
dag.
Twee kinderen konden direct blijven en eentje
werd zelfs direct geopereerd. Dit betekende wel dat ze 's anderendaags weer
terug opgehaald moesten worden.
Op vrijdag hebben we een vergadering met de
Padres de Familias en wordt er door middel van stemming een bestuur gekozen
door de aanwezigen. Het is de bedoeling
dat deze mensen ons kunnen helpen ivm uitnodigingen voor consultaties,
vergaderingen, ed. zodat we niet altijd de campo in moeten.
Ook kunnen zij melden wanneer er in hun dorp
gehandicapte kinderen zijn, of kinderen met problemen, en ouders overtuigen om
hulp te zoeken of contact met ons op te nemen.
Buiten het bestuur blijven ook de andere
mensen lid van het Comité
de padres de familias en helpen mee. Na een stevige
maaltijd, kip met rijst en bonen vertrekt iedereen tevreden naar huis.
Volgende week vrijdag is er een eerste
vergadering, voorlopig alleen met het Bestuur, om de jaarplanning op te maken.
Wij gaan met Eduardo nog even naar de nieuwe
directeur van het Minsa in Terrabona om het programma "de kiné", niet alleen voor kinderen maar ook voor volwassenen opnieuw
voor te stellen. De consultatie voor de kinderen is gratis, volwassenen betalen
50 Cordoba (1,5€).
Tot nu toe verwijst het Minsa de mensen door
naar Matagalpa maar dit is nu eigenlijk niet meer nodig.
Op zaterdag rijden we naar Leon. We willen
even overleggen met het hotel Via Via om de overnachtingsmogelijkheden te
bekijken ivm de moutainbike tour door Nicaragua, welke georganiseerd wordt door
vzw Stijn in Overpelt.
We rijden daarna door naar de zee. Poneloya
is een leuk plaatsje. Er is weinig volk te zien.
Het valt ons op dat de golven wild en
krachtig zijn, waar hebben we dit al eerder gezien?
En ja hoor, na terugkomst horen we dat er 's
morgens vroeg een hevige aardbeving in Leon is geweest, vele dorpen waren
ontruimd, en dat terwijl wij rustig van het strand genoten.
Op 6 maart gaan we opnieuw met de ambulance
naar Managua om kinderen naar het ziekenhuis Velez Paiz en naar het Centrum
Nacional de Oftalmología te brengen.
Eduardo gaat met ons mee, op de terugweg
kopen we op zijn vraag nog wat kińemateriaal.
Zaterdag rijden we met de ambulance naar
Matagalpa. We laten de wielen uitbalanceren in een nieuwe garage, waarna we
naar een kleine werkplaats gaan om de velgen om te wisselen en weer terug naar
de moderne garage om uit te balanceren. Na een hele middag is het resultaat nog
niet wat het moet zijn, er zal geïnvesteerd moeten worden in nieuwe velgen, maar die beslissing laten we
aan anderen over.
Zondagmiddag, op zoek naar een hotel voor de
MTB tour. We hebben geluk, we vinden een leuk hotel in Sebaco ideaal gelegen om
van daaruit met de fiets verschillende projecten te bezoeken in de mooie
heuvels van Terrabona. We hebben met de verantwoordelijke overlegd en wachten
nog op een paar prijzen.
Op dinsdag gaan we met Eduardo naar Chaguite
grande en Portrero San Antonio.
We bezoeken er alle kinderen met motorische
problemen welke Eduardo nog niet kent. Eduardo legt aan de ouders uit hoe
belangrijk het is om naar de kiné
te komen. Hij doet enkele oefeningen voor en vraagt aan de
moeder om dagelijks deze oefeningen te doen met hun Alicia.
De dorpen liggen ver afgelegen en dit is
natuurlijk het grote probleem.
Er is een bus naar Sébaco
zodat ze met hun kinderen kiné
kunnen volgen bij Los Pipitos in Darío
maar wie kan het transport betalen? We zoeken hier nog altijd naar een
oplossing.
We willen deze zorgzame arme moedertjes en de
kinderen met serieuze problemen echt helpen en besluiten om het transport
voorlopig zelf te betalen met gekregen geld van onze vrienden.
We nemen nog een paar foto's van de verminkte
voeten van Wilver om door te sturen naar een buitenlandse medische brigade
welke waarschijnlijk in oktober komt.
Wilver moet dagelijks ver lopen om in de
koffieplantage te gaan werken, hij heeft behoorlijk pijn aan zijn voet. Eduardo
wijst hem erop dat er indien hij geopereerd kan worden een lange revalidatie
volgt maar Wilver wil echt geholpen worden.
Onderweg naar huis passeren we nog bij een
gehandicapte jongen welke een probleem heeft met zijn rolstoel. De moeder heeft zelf al overal gezocht naar
een kleine rolstoel en inderdaad die zijn moeilijk te vinden. We besluiten om
de zitting, arm- en voetsteunen te laten repareren, we hebben zelf nog centjes
om dit te bekostigen.
Woensdag, vergadering op kantoor met de
Directie.
Eduardo wordt vanaf nu gelukkig meer
betrokken bij vergaderingen en overleg.
Qua medisch aspect, het contact leggen met
Minsa, met diverse hospitalen, medische problemen, communiceren we vanaf nu op
regelmatige basis met Dokter Larios van Prosalud, een vooruitgang!
Gisteren ben ik met Armando naar San Pedro
geweest. Hij heeft er een presentatie gegeven "een charla" zoals ze
hier zeggen. .
Het thema was de handicap, aanvaarding, de
pijn, de stimulatie om door te gaan, "yes we can ". Ook het geweld
binnen het huwelijk, een veel voorkomend probleem in Nicaragua werd besproken.
Er waren ongeveer 23 mensen aanwezig, ze waren heel geïnteresseerd
en tevreden.
Gerard is ondertussen veel bezig met het
regelen en uitzoeken van de electriciteit, waterleiding ed. van een paar
gebouwen welke onlangs werden aangekocht.
Hij is veel weg voor de Damiaanactie en is
druk doende met het uitzoeken van prijzen voor de diverse materialen welke we
binnenkort graag in productie willen geven zoals bedden en stoelen.
De technische woordenschat van mijn ventje
gaat er dagelijks op vooruit, chapeau!
OP NAAR HET WEEKEND!
