TERUG VAN WEG GEWEEST

Darío, 11 februari 2014

Na een lange vlucht met drie uur vertraging omdat de co-piloot niet kwam opdagen in Atlanta, om 1 uur 's nachts aangekomen in Managua. Gelukkig konden we blijven slapen bij Dr.  Toon.

's Anderendaags zijn we in de voormiddag opgehaald door Cesar, chauffeur van Prosalud.

Het eerste weekend hebben we het een beetje rustig gehouden.

Maandag was een verrassing, op kantoor hingen overal kaartjes en we werden hartelijk ontvangen!

Na de middag bezoek aan het ziekenhuis in Matagalpa om afspraken te maken voor enkele kinderen.

Dinsdag, half vijf,  vroeg uit de veren, we brengen een bezoek aan Palo Blanco.

We rijden naar El Balsamo, ongeveer een uur rijden. Daar stopt de weg, we gaan verder tevoet en klimmen bijna twee uur, een moeilijk traject.  In Palo Blanco woont Elisabeth, een meisje van vier jaar, ze heeft een hersenletsel en is zwaar ondervoed, ze ziet eruit als een baby van drie a vier maanden.

Het dorpje bestaat uit vier a vijf houten huisjes, allemaal familie, we zien een hoop armoede. 

We stappen en schuiven weer 'over een smal pad naar beneden, en... slechts twee keer uitgegleden!

 

Woensdag, even kijken naar de administratie op kantoor, een beetje acclimatiseren en de draad weer oppikken.

Donderdag hebben we nog enkele families uitgenodigd om met hun kinderen mee te gaan naar het hospitaal in Managua. We doen enkele prijsaanvragen voor matrassen en kopen een camera voor het project Corazones Unidos.

Vrijdag, Armando en Gerard vertrekken om vier uur 's morgens. Ze rijden weer naar El Balsamo om het ondervoede kindje op te halen. De mama is om 1 uur 's nachts alleen naar beneden gekomen vanuit Palo Blanco.  Onderweg pikken we nog enkele kinderen op om naar het ziekenhuis in Managua te gaan.

Een jongetje had een afspraak met de uroloog en kon normaalgesproken dezelfde dag geopereerd worden, helaas had hij koorts en moesten we hem weer terug mee naar huis nemen. Een ander kindje krijgt na onderzoek een nieuwe afspraak.

Moeder en dochter hebben we getrakteerd op een stevige maaltijd

En ons Elisabeth uit Palo Blanco, vier jaar en nog steeds niet ingeschreven in het bevolkingsregister, moet voorlopig alleen maar eten en eten, niet alleen melk, en niet alleen als ze weent, zoals de mama denkt.  Ze krijgt vitamienen en ijzer voorgeschreven en moet enkele onderzoeken in Matagalpa laten doen. Ze moet over een maand terug op controle komen bij de specialist in Managua.

Om zeven uur 's avonds zijn we weer thuis, een lange dag.

Op zaterdag helpen we bij de verdeling van het schoolmateriaal van het Fans project van Lommel.

 

 

 

Ondertussen lezen we dat de groep van Broederlijk Delen op dit moment een MTB fietstocht doet in Nicaragua. 

Ze zijn zondag in Pueblo Nuevo, dus op zoek naar de groep, we kunnen niemand telefonisch bereiken maar deze kans mogen we niet voorbij laten gaan.

In Pueblo Nuevo contacteren we verantwoordelijken van diverse coöperaties van boeren, we bezoeken zelfs een verantwoordelijke van de regering welke met vele coöperatieven samenwerkt, helaas zijn computer doet het niet en niemand kent Broederlijk delen of een Belgische organisatie die hier hulp aanbiedt. We zoeken zowat de hele dag en besluiten dan maar terug naar huis te rijden en onderweg een hapje te eten in Esteli.

We rijden naar het restaurant Vuela  Vuela behorende bij een hotel wat ook goede doelen steunt en daarom vragen we even of er misschien geen Belgische groep komt slapen.

en ...Bingo! We konden ons oren niet geloven, rond acht uur zouden ze in het restaurant komen eten en ook bleven ze slapen.

Er zat niets anders op dan ook maar een kamer te boeken zodat we ruim de tijd hadden om een en ander uit te zoeken en te bespreken.

's  Avonds hebben we al met veel deelnemers kunnen spreken over de ervaringen van de fietstocht.

We vertellen aan de verantwoordelijken dat vzw Stijn ook van plan is om een MTB tocht te organiseren en vragen of we maandag de deelnemers mogen volgen, van Esteli naar El Sauce, geen probleem voor hen!

Maandag is het dan zover, na een stevig ontbijt volgt een fietscontrole, banden maken, ketting vervangen, olie smeren ...

Om ongeveer acht uur vertrekt de groep, elke deelnemer krijgt een GPS mee en een Walkie-Talkie.

Iedere deelnemer rijdt op zijn eigen tempo. Er is zelfs een blinde deelnemer welke op een tandem wordt meegenomen, chapeau!

Ook wij krijgen van de organisatie Camino Loco een GPS en Walkie-Talkie mee en rijden de fietsers achterna.

Na twintig km volgt de eerste stop en krijgen de deelnemers broodjes en drinken.

Ze rusten wat uit, weer moeten er banden worden geplakt, een fietskader is gebroken, gelukkig zijn er reserve fietsen.

Op de stopplaats zien we in een tuin een moedertje zitten met een gehandicapt kindje.

Het jongetje is vijftien jaar, niet te geloven, zwaar ondervoed, geopereerd van een waterhoofd, met een drain in de buik. Hij is bovendien blind, kan alleen vloeistoffen innemen en amper bewegen.

De alleenstaande moeder gaat al vijftien jaar op consultatie in het ziekenhuis maar ze kunnen haar niet helpen. Af en toe worden vitamientjes voorgeschreven welke ze dan weer niet kan betalen.

Bovendien heb je in Managua tegenwoordig een kaartje nodig om met de bus te kunnen reizen, heb je dit niet, kan je niet met de bus mee en moet je een dure taxi betalen. 

Ik loop terug naar de groep en vertel over de situatie, het leven van een gehandicapte en familie in Nicaragua. We vragen aan het moedertje of de deelnemers van de fietstocht dichterbij mogen komen, ze stellen wat vragen, maken wat foto's en geven daarna een gezamenlijke bijdrage aan het vrouwtje, mooi toch.

Onder de indruk van het hele gebeuren wordt er nog wat nagebabbeld over het verschil van leven hier of in België.

 

Daarna springen de deelnemers weer vol ijver op de fiets en beginnen aan het tweede traject van de dag.

Er volgt een behoorlijk zwaar parcours waar we niet met de auto kunnen volgen.

Toch kunnen we op het laatste deel van de rit nog enkele fotootjes schieten.

Voor de één is het parcours te zwaar, de meesten genieten ervan om tussen de stenen door te crossen, hier komt een goede techniek van pas!

 

 

 

 

 

 

Flink bijtanken

Onderweg broodjes

Zelfs het sterkste materiaal moet er aan geloven!

Nu nog vijftien km naar El Sauce, daar staat de bus die hen verder naar Leon brengt, en diegenen die nog niet moe zijn kunnen dit stuk ook nog met de fiets doen.

Wij nemen afscheid van de groep, het was een rijke ervaring, toffe mensen, bedankt voor de uitleg, de tips, dat we jullie mochten volgen!

Dinsdag, weer vroeg uit de veren. We halen tien kinderen op in Terrabona en rijden naar het ziekenhuis in Matagalpa. 

9 kinderen kregen bij Los Pipitos de diagnose van epilepsie. In het ziekenhuis bepalen ze welke en hoeveel medicatie elkeen nodig heeft.

Ons Elisabeth uit Palo Blanco moet weer naar beneden komen, ze gaat mee voor verschillende onderzoeken welke de doctor in Managua volgende keer nodig heeft.

Helaas, door omstandigheden zijn we te laat op de afspraak en aangezien alle kinderen eerst nog ingeschreven moeten worden en de dokters stipt om twaalf uur aan hun privé consultaties beginnen moeten we volgende week weer terugkomen.

En de varkens, Jan en Monique, ze stellen het goed!

Onderweg, allemaal beestjes!

Ge moet maar durven!

Hasta la proxima!

Terug thuis

Dario, 19 september 2013

14 en 15 september, in heel het land zijn optochten en parades. 

Men viert onafhankelijkheidsdag en de Slag bij San Jacinto.

Managua blijft een moeilijke stad om te verkennen met veel verkeersaders waar ook al het internationaal vervoer passeert.

Voormalig president Chavez van Venezuela en boezemvriend van President Daniël Ortega is duidelijk in de hoofdstad aanwezig.

Op 17 september vertrekken we met een grote bus, richting Managua.

Een deel van onze  kinderen heeft een afspraak bij Los Pipitos.

Een andere groep gaat voor oogonderzoek naar het CENAO (Nationaal centrum voor oftalmologie).

Wij delen ons op, wij gaan mee naar Los Pipitos, terwijl Armando het CENAO voor zijn rekening neemt.

Het blijkt weer een dagvullend programma, maar voor sommige kinderen loont het zeker de moeite.

De rit met de bus is voor de meeste mensen een eerste bezoek aan deze grootstad, waarin ze verloren zouden lopen.

Ze zijn dan ook heel dankbaar dat ze mee mogen en dat we hen begeleiden.

We krijgen niet onmiddellijk alle uitslagen van de onderzoeken mee naar huis, Armando moet hier speciaal voor teruggaan, er wordt niets verstuurd.

Drie kinderen krijgen ook 's anderendaags een afspraak en kunnen daarblijven. Ze slapen in het ziekenhuis.

We geven hun geld om de busreis terug naar huis te kunnen betalen.

William met zijn moeder

We waren reeds lang op zoek naar Maria Théresa, een meisje van het Fans project met oogproblemen, en ja José we hebben haar gevonden, ze was bij de groep in Managua, we proberen je in contact te brengen met haar.

Via Armando kregen we gisteren het bericht dat William (zie foto boven), een tot voor kort blind verklaarde jonge man, na een oogoperatie op 26 september weer kan zien. 

Er zijn nog enkele kinderen welke reeds een afspraak hebben voor een operatie.

De meeste uitslagen zijn echter nog niet bekend.

De 22 brillen welke we bij Münckel besteld hebben zijn nog steeds niet geleverd.

Niettegenstaande we duidelijke prijsoffertes hebben ontvangen, proberen ze nu terug te krabbelen wegens de meerprijs van sommige glazen met hoge plus- en minwaarden.

We hebben reeds 50 procent aanbetaald en wachten af tot alle brillen klaar zijn om het resterend bedrag te voldoen.

We blijven in contact met Armando en proberen zo de blog in orde te houden tot we teruggaan naar Nicaragua.

Ondertussen is er veel gebeurd op het thuisfront. 

Inmiddels zijn we sinds vorige week zaterdag terug thuis wegens het overlijden van de vader van Gerard. 

Niet altijd goed nieuws!

Darío, 6 september

Minder goed nieuws van het thuisfront, onze pa maakt het niet echt goed, hij is opgenomen in het ziekenhuis.

Daarom zijn even stilgevallen met de blog maar we hadden beloofd om het verhaal van Veerle en Harm af te maken.

Veerle had een plan om samen met Harm hare papa te verrassen met een leuk cadeau voor hun Fansgezin.

Na wat brainstormen kwamen we op het idee om een paar biggetjes te kopen, een koppeltje ze werden gedoopt met de namen, Jan en Monique.

Het vangen van het koppeltje verliep niet helemaal zoals het moest maar na de nodige buitelingen kregen we ze te toch te pakken. Netjes versierd met een rode strik hebben we Jan en Monique bij Mario en zijn ouders afgeleverd. Deze konden hun ogen niet geloven en waren zeer content. Aan hun om ze nu vet te mesten en om aan "varkens" gezinsuitbreiding te doen.

Een paar dagen later hebben we nog een foto kunnen schieten, ze ( Jan en Monique ) lagen "zo lui als een varken" te genieten van de tropische temperaturen.

Mario krijgt zijn nieuw schooluniform van het Fansproject en probeert in zijn nieuwe schoolschoenen te geraken.

Dit blijkt onmogelijk met zo'n misvormde voeten.

Mijn hele wagen volgeladen op naar Münkel in Sébaco, de eerste brillen worden aangemeten, en zouden normaal al een tijdje klaar moeten zijn, helaas ...maar we zijn er al aan gewoon. Zou de garantie hier ook langer duren?

Daarna rijden we verder naar Matagalpa. We hebben Mario meegenomen voor het aanmeten van orthopedische schoenen.

We bezoeken Familas Especiales om een aangepaste rolstoel aan te kopen voor Bayron.

Ook Oscar wordt een andere rolstoel aangemeten maar hij moet nog even wachten op de aanpassing van de armleuningen. Volgende week kunnen we deze rolstoel gaan afhalen samen met de schoenen van Mario.

Al deze materialen werden gesponsord door een bevriend koppel, un beso fuerte!

Stilaan brengen we alles in gereedheid voor het tweede bezoek aan Los Pipitos in Managua.

Een veertig tal kinderen worden rond midden september onderzocht door verschillende specialisten, de meeste kinderen hebben auditieve problemen.

Om alles een beetje voor te bereiden hebben we weer meer op kantoor gewerkt.

We hebben ook de planning opgemaakt tot het einde van dit jaar en zijn bezig met 2014.

Ondertussen heeft het regenseizoen zich ingezet met elke avond onweer en pletsende  buien wat niet belet dat we toch fijn onder ons terras kunnen zitten, kou kennen ze hier gelukkig niet.